Pacjent przez kilkanaście lat używał protezę całkowitą i zdecydowanie chciał wyeliminować wszelkie ruchome uzupełnienia z jamy ustnej. Warunki anatomiczne tkanki kostnej po stronie lewej stanowiły znaczące wyzwanie techniczne.

Pacjentka marzyła o pięknych, jasnych zębach, jednak wyrażała silne obawy przed nienaturalnym, sztucznym efektem. Odczuwała konflikt między pragnieniem białego uśmiechu a lękiem przed nadmiernie teatralnym wyglądem.

Pacjent przez wiele lat używał całkowitą protezę górną, posiadając jedynie kilka własnych zębów. Zgłosił chęć uzyskania stałej odbudowy na implantach i rezygnacji z protezy ruchomej.

Młoda Pacjentka zgłosiła się celem poprawy estetyki. Wewnątrzustnie stwierdzono zaburzone wyrzynanie siekaczy środkowych – skrócone korony kliniczne oraz starcie zębów. Dodatkowo po stronie prawej wystąpiły recesje dziąsłowe (cofnięcie dziąsła z odsłonięciem szyjek zębów). Pacjentka nie chciała poddać się leczeniu ortodontycznemu ani zabiegom naprawy recesji.

Pacjentka zgłosiła się z rozległymi uszkodzeniami uzębienia: odwapnieniem oraz zaawansowaną próchnicą. Mimo faktu, że wstydziła się własnego uśmiechu silny lęk przed wizytami u stomatologa przez wiele lat nie pozwalał się zająć tematem.

Pacjentka zgłosiła się z licznymi problemami: nierówną linią zgryzową, zębami wychylonymi, przebarwionymi oraz naturalną szparą między siekaczami środkowymi. Stan uzębienia wymagał kompleksowej korekty.